Olitorian

Tvær kirkjur

2008-10-19T23:19:00.005Z

Í fór í tvær kirkjur í dag og ég var að koma inn í þær báðar í fyrsta sinn á æfinni. Klukkan tíu í morgun vorum við Hlynur mættir í Kirkjuvogskirkju í Höfnum þar sem við fluttum tvö lög á sérstakri menningaruppákomu. Það tók aðeins á að vera ferskur svona á sunnudagsmorgni, sérstaklega þar sem við vorum að spila í fimmtugsafmæli í Njarðvík kvöldinu áður. En stundin var falleg og sérstök.

Sex klukkutímum síðar var ég mættur í Útskálakirkju í Garði í þetta sinn með allri fjölskyldunni á aðra menningarsamkomu. Nú var ég í hlutverki áhorfendans en Eivör Pálsdóttir sá um tónlistarflutninginn. Það hafa líklega verið um tíu sinnum fleiri áhorfendur í Garðinum en í Höfnunum, enda aðeins þekktari tónlistarmaður á ferðinni þar ... og vá hvað hún Eivör nær mér í hvert einasta skipti sem ég sé hana spila. Hún ræður yfir einhverjum göldrum sem valda því að tónlistin hennar nær inn fyrir allt hjá mér og beint inn í kviku tilfinninganna. Stundum er ein rödd og einn gítar allt sem þarf til að taka heilan sal fullan af fólki á flug með sér.

Eftir situr minning um góðan dag sem ég eyddi með því fólki sem ég elska mest. Tveir tónleikar, tvö hlutverk, tveir hugarheimar, tvö þorp, tvær kirkjur.

Nýtt er gamalt og gamalt er nýtt

2008-10-16T23:27:00.005Z

Sá söngkonu í sjónvarpinu í kvöld. Hún heitir Ane Brun og er að spila á Airwaves núna um helgina og ég held að hún sé sænsk. Verð að segja að hún er bara nokkuð góð, stóð þarna ein og spilaði á kassagítarinn sinn og söng frekar rólegt og hugljúft lag. Hugtakið "krútttónlist" læddist í huga mér. Íslensku tónlistarkonurnar Ólöf Arnalds, Lay Low og jafvel Emilíana Torrini hafa búið tónlist í svipuðum stíl og einhverjir myndu vilja benda á Sigurós eða múm.

En ég hugsaði aftar. Ein af mínum uppáhaldsplötum kom út árið 1994 og er með annari sænskri tónlistarkonu sem heitir Stina Nordenstam. Ég er ekki nógu mikill krúttfræðingur, en ég held að ég geti alveg haldið því fram að hún sé svolítil mamma krútttónlistarinnar. Eflaust er líka hægt að finna fleiri listamenn sem væri hægt að eigna þessa tónlistarstefnu og jafnvel eldri. En það er ekki aðalmálið hér heldur það að tónlist er bundinn í tíma en er samt tímalaus. Tónlist er alltaf sköpuð í einhverju samhengi en getur fengið sitt eigið líf sem er óháð rúmi og tíma. Þannig virka töfrar tónlistar Stinu Nordenstam jafn vel í dag og fyrir 14 árum og á jafnvel betri samleið með áberandi tónlist í dag en því sem var að gerast um miðjan 10. áratug síðustu aldar. Það sem mestu skiptir eru þeir töfrar að tónlist skilja eftir sig og áhrifin sem hún getur haft eru langt umfram það sem ímyndunarafl skapandans getur spáð fyrir um.

En aðeins um hana Stinu. Hún verður fertug á næsta ári, er fædd í Stokkhólmi og er líklega frekar skrýtin skrúfa. Platan And She Closed Her Eyes sem kom út árið 1994 var önnur sólóplatan hennar og þykir hennar besta. Mér finnst þessi plata vera tímalaust meistarastykki sem skapar ákveðna stemningu eða andrúmsloft sem heldur manni hugföngnum frá upphafi til enda. Mér skilsta að Stina Nordenstam sé ekki kona margmennis, forðist að halda tónleika og vill fá að fara eigin leiðir. Það hefur kannski komið í veg fyrir það að hún sé stærra nafn í tónlistarheiminum en raun ber vitni. Ef ég þyrfti að skera plötusafnið mitt niður í 10 titla yrði platan hennar Stinu frá 1994 ein af þeim sem ég myndi halda eftir. Leyfi ykkur að njóta með mér með því að hafa hér með eitt lag af plötunni. Ef ykkur líkar þetta þá er aldrei að vita nema það sé hægt að finna plötuna á góðum prís á einhverjum plötumarkaði, þannig fann ég mitt eintak.

Stina Nordenstam - Little Star

Rutger Gunnarsson

2008-09-11T23:03:00.005Z

Það er hægt að hlusta á tónlist á svo mismunandi máta. Sem dæmi þá er maður stundum að leita eftir hughrifum sem fæst af heildarmyndinni, stundum hlustar maður eftir frábærum texta og stundum hlustar maður eftir einstaka hljóðfæri. Ég dett oft í það að hlusta eftir trommuleik eða bassaleik þegar ég hlusta á tónlist. Ég ber mikla virðingu fyrir trommu- og bassaleikurum sem oftar en ekki eru ábyrgir fyrir því að líma tónlistina saman, þeir skapa grunninn sem hinir tónlistarmennirnir byggja síðan á. En þeir bestu gera meira en að byggja grunn, þeir skapa listaverk sem lifa þá sjálfa. Oft eru bassa- og trommuleikararnir þeir sem falla í skuggan, en án þeirra væri enginn skuggi.

Einn þessara snillinga er Rutger Gunnarsson. Það eru ekki nema nokkrir dagar síðan ég uppgötvaði þennan snilling. Við hjónin vorum í léttum húsverkum og vantaði einhverja líflega tónlist undir til að létta okkur verkin. Kannski í ljósi bíómyndavinsælda í sumar varð safndiskurinn Gold með ABBA fyrir valinu. Eins og flestir jarðarbúar hef ég ótal sinnum heyrt ABBA-lögin hljóma, en sjaldan hef ég þó hlustað. Í þetta skiptið var ég þó með eyrun í sambandi og ég tók eftir því hversu framúrskarandi bassaleikurinn var á öllum lögunum hjá Svíunum. Hreinlega svo góður að mér féllust hendur, þarna var greinilega einhver snillingur á ferðinni sem ég þurfti að kynnast betur. Eftir smá rannsóknarvinnu á netinu komst ég að því að sá sem er ábyrgur fyrir bassanum í flestu því sem ABBA gerði var maður að nafni Rutger Gunnarsson.

Rutger Gunnarsson er frá Linköping í Svíðþjóð og er fæddur það ágæta ár 1946. Í heimabænum spilaði guttinn á bassa í nokkrum rokkböndum en lærði líka á gítar og varð læs á nótur. Hans komst inn í konunglega Tónlistarháskólann í Stokkhólmi og sumarið sem hann var 26 ára varð hann bassaleikari hljómsveitarinnar Hootenanny Singers, sem stuttu seinna urðu ABBA. Þetta sama sumar spilaði hann í fyrsta skipti inn á lag í stúdíói. En örlögin voru ráðin hjá Rutger. Næstu ár var hann upptekinn við að spila bassa fyrir þá ABBA-félaga Björn og Benny, bæði í upptökum og á tónleikum. Hann er ábyrgur fyrir bassanum í nánast öllu efni sem ABBA gaf út, auk þess sem hann fór að sjá um strengjaútsetningar á seinni plötum hljómsveitarinnar. Það má segja að tónlist ABBA hafi verið líf Rutger Gunnarsson síðustu 35 árin. Eftir að hljómsveitin hætti hélt hann áfram að vinna með Björn og Benny að nokkrum verkefnum auk þess að spila tónlist ABBA með hinum og þessum. Hann hefur þó einnig komið við sögu á plötum hjá Elton John, Celine Dion og Westlife (og einhverjum fleirum) og þá oftast sem útsetjari strengja.

En það er bassaleikarinn Rutger Gunnarsson sem ég hrífst af. Ég læt hér fylgja gott dæmi um bassaleik hans. Í laginu "Money, Money, Money" heyrist vel hversu snjall og hugmyndaríkur bassaleikari Rutger Gunnarsson er. Ég er viss um lagið þekkja allir, en hlustið eftir bassanum. Svona gera bara snillingar.

Abba - Money, Money, Money

Margrét Eir & Fríða Dís

2008-09-11T22:34:00.003Z

Það er lag í spilun á útvarpsstöðvunum þessa dagana sem hljómar svona soldið eins og Klassart-kópía - eða væri kannski nær að segja að það sé svona eins og lag sem hafi ekki verið nógu gott til að komast inn á plötuna sem Klassart gaf út í fyrra.

Það eru þau Páll Rósinkranz og Margrét Eir sem sjá um sönginn í þessu lagi. Eins ágæt söngkona og hún Margrét Eir er þá heyrir maður svo vel í þessu lagi að hana vantar þetta "eitthvað sérstakt" sem hún Fríða Dís hefur. Þannig að það má segja að þetta lag hafi sýnt mér hversu góð og sérstök söngkona hún Fríða frænka er.

Vanmetinn trommari

2008-03-16T14:37:00.002Z

Bítlaplatan Rubber Soul var að rúlla yfir geislann hjá mér. Ótrúlega góð plata og margar skemmtilegar pælingar í gangi. Verð að segja að trommuleikurinn á þessari plötu er frábær, einfaldur en frjór. Held að það sé einfaldlega ekki rétt þegar menn eru að saka Ringo Starr um að vera slakur trommari. Á Rubber Soul á hann a.m.k. stjörnuleik.

"Þá dreymir mig um bassann..."

2008-03-01T18:44:00.004Z

Við Hobbitarnir vorum að spila okkar mánaðarlega Paddy's-gigg um síðuastu helgi. Það er í sjálfu sér ekkert fréttnæmt, nema að það var nokkuð þétt og góð stemmning alla helgina (sem er reyndar oftast þegar við spilum þar).

Það sem var sérstakt við þessa helgi var að hálftíma áður en við ætluðum að vera mættir á föstudagskvöldi fékk ég símtal frá Pálmari sem spurði hvort hann mætti ekki kíkja við og kítla bassann í nokkrum lögum. Ég hélt það nú og klukkutíma síðar var Pálmar mættur með hljóðfærið stillt og magnarann uppsettan á sviðinu á Paddy's. Þessi nokkur lög sem hann ætlaði að spila með okkur fjölgaði óðum og þegar upp var staðið spilaði kappinn með okkur allt kvöldið. Okkur Hlyni fannst æðislegt að hafa bassann undir með okkur, það gaf tónlistinni óneitanlega meiri botn og fyllingu ... og miðað við viðbrögðin sem við fengum voru áheyrendur ánægðir með þessa nýbreytni hjá okkur. Fyrir utan það hvað Pálmar tekur sig vel út á sviðinu. Þannig að ég geri orðin hans Villa úr Höfnunum að mínum og segi "þá dreymir mig um bassann, sem botninn fylla kann". Velkominn aftur Pálmar þegar þú vilt.

Kalt fyrir frægðina

2008-02-29T09:40:00.004Z

Við Hobbitarnir skelltum okkur í myndatöku í gær. Við fengum Gúnda vin okkar til að smella nokkrum myndum af okkur sem á að nota í kynningarefni. Hann langaði að hafa vetrarstemmningu í myndunum og því var haldið út í frostið og rokið í leit að réttu aðstæðunum.

Við stoppuðum loks á Stafnesi þar sem ljósmyndaranum fannst kjörið vetrarumhverfi. Haglél og stingandi vestanátt stoppa ekki Hobbitana, enda alvöru karlmenn þar á ferðinni, og vetrarstemmningin náðist á filmu. Mönnum var reyndar soldið kalt þegar þeir komumst aftur inn í bílinn, en það er nú allt í lagi að verða dálítið kalt fyrir frægðina.

Að fá glaðning í hús

2008-02-02T17:24:00.000Z

Ég fékk glaðning í hús í gær. Smári kíkti við hjá mér og lét mig hafa eintak af plötunni frá Tommygun Preacers sem kemur væntanlega út núna með vorinu, en hún hefur fengið heitið Jawbreaker. Ég er búinn að bíða lengi eftir alvöru útgáfu frá þessari þéttustu rokkhljómsveit Suðurnesja (og þó víðar væri leitað) og loksins er platan tilbúin.

Á gripnum eru 10 tuddarokklög sem eru hvert öðru betra. Maður er fljótur að hverfa úr freranum hér og í topplausan Mustang '66 á ferðinni eftir eyðimörkinni í Arizona með sólina í augunum og heitan vindinn í hárinu. Eins og oft er með góða rokkplötur er sándið tímalaust og þétt. Til hamingju Tommygun Preachers með klassa plötu, ég hlakka til að sjá hana í hillum plötubúðanna og heyra hana á útvarpsstöðvunum.

Heiði verður til

2008-02-01T10:09:00.000Z

Ég hef haft soldið gaman af því að fylgjast með Sjálfstæðismönnum í Reykjanesbæ rembast við að að búa til nýja heiði hér á Suðurnesjunum. Þeir hafa gefið byggðinni sem Bandaríkjaher skyldi eftir nafnið Vallarheiði. Þetta er soldið skondið í ljósi þess að hún og flugvöllurinn eru á Miðnesheiði og fara kannski aðeins inn á Hafnaheiðina. Ég vissi hins vegar ekki til þess að það væri til nein heiði á Suðurnesjum sem héti Vallarheiði. En þeir Reykjanesbæjingar mega s.s. gefa hverfum í sínu bæjarfélagi hvaða nafn sem þeim þóknast. Við Sandgerðingar þurfum kannski bara að fara að þeirra fordæmi og vera duglegri að merkja okkur þá hluti sem tilheyra okkur og fara að tala um Flugstöð Leifs Eiríkssonar í Sandgerði og Sandgerðisflugvöll.

En talandi um að búa til heiði. Fyrsta lagið sem Matti Óla tók upp á sínum ferli var einmitt lagið Heiðin, sem er skemmtilega raunsæ lýsing á þeirri lágu og sumir myndu segja ljótu heiði sem Miðnesheiðin er. Og mannskæð er hún því þær eru ekki margar heiðarnar hérlendis sem hafa tekið jafnmörg mannslífin. Mér hefur alltaf þótt vænt um þetta lag hans Matta og er svo heppinn að hafa fengið að flytja það nokkrum sinnum með honum. En hlustið bara sjálf á þessa upptöku af laginu sem var gerð í Studío Lubba hjá Inga Þór í Keflavík einhvern tímann á árinu 2004 og er að finna á þeirri merku plötu Aftan festival 1.

Matti Óla - Heiðin

World Party - Egyptology

2008-01-27T13:38:00.000Z

Ég hef ákveðið að vekja þetta blogg mitt aftur til lífsins. Eins og áður verða allar færslur tengdar tónlist á einn eða annan hátt. Eins ætla ég að vera með þá nýbreyttni að fjalla um einhverja ákveðna plötu og gefa smá tóndæmi af henni (vona að enginn lögsæki mig fyrir ólöglega dreifingu tónlistar á netinu). Ég lofa engu um það hversu duglegur ég verð.

Fyrsta platan sem ég ætla að fjalla um er Egyptology með eins manns hljómsveitinni World Party, en ég fann hana í mjög svo sniðugum 200 króna útsöludunknum í Hljómvali í Keflavík. Þessi plata kom út árið 1997 og á henni eru að finna lög sem voru tekin upp á fjögura ára tímabili, frá 1993 til 1997. Það er Walesverjinn Karl Wallinger sem gerir allt á þessari plötu, semur, spilar, stjórnar upptökum og syngur. Hann vann það sér aðallega til frægðar að vera meðlimur í hinni merku sveit Waterboys, en hefur einnig fengist við ýmis verkefni og vann m.a. að fyrstu plötu Sinéad O'Connor The Lion and the Cobra. World Party stofnaði hann árið 1987 og er Egyptology fjórða platan sem sveitin gaf út. Þessi plata er ágætt dæmi um lagahöfundaplötu með fínum popplögum þó svo að flutningurinn sé ekki alltaf sá sterkasti. Á plötunni er að finna lög sem aðrir hafa tekið upp seinna s.s. lagið She's The One sem ódámurinn Robbie Williams gerði vinsælt, en mér finnst nú betra hér í upphaflegu útgáfunni. Það er gaman að benda á það að platan á það sameiginlegt með Háloftsplötu Flugunnar að enda á lagi sem nefnist Ávallt (Always). Hér eru þrjú tóndæmi af plötunni:

World Party - Call Me Up

World Party - She's The One

World Party - Curse Of The Mummy's Tomb

Klassart á Airwaves

2008-01-27T11:57:00.000Z

Klassart spilaði á Iceland Airwaves í haust. Konsertinn var á Organ á miðvikudagskvöldi og tókst ágætlega.

Þessi mynd er frá tónleikunum og sýnir mig, Fríðu og Smára í action (Hlynur, Óli og Pálmar eru þarna einhvers staðar líka, þó þeir sjáist ekki á myndinni).

Hér er lítið tóndæmi frá Klassart:

Klassart - Light Up

Samlokuaðferðin + - +

2006-05-21T01:59:00.000Z

Einhvern tímann lærði ég það að til koma gagnrýni á framfæri þyrfti maður að setja hana fram á jákvæðan hátt. Besta leiðin til þess væri að nota samlokuaðferðina, sem gengur út á það að maður pakkar gagnrýninni inn í hrós líkt og maður pakkar skinku inn í samloku. Þetta virkar þannig að maður byrjar á að segja eitthvað jákvætt, helst að hrósa viðkomandi, síðan kemur maður með gagnrýnina en endar síðan aftur á jákvæðu nótunum. Ég hef oft notað þessa aðferð og get staðfest að hún virkar.

Í kvöld átti ég tónlistarupplifun sem var í líkingu við samlokuaðferðina. Ég byrjaði kvöldið á því að hlusta á Ben Harper á góðum hljóðstyrk og gleymdi mér alveg við að dást að frábærum trommurum sem hafa spilað með honum (ég vil meina að ég sé með betri lufttrommuleikurum). Síðan kom restin af fjölskyldunni heim og við settumst niður til að horfa á Eurovision, sem var frekar döpur upplifun. Eftir að keppnin var búin og drengurinn kominn í rúmið var horft á tónleika með Jeff Buckley á DVD, sem fóru fram í Chicago 1995 (reyndar sá ég áður í sjónvarpinu nýjar tónleikaupptökur, 2-3 lög, með Bruce Springsteen og er kallinn í góðu formi). Buckley hjálpaði mér að loka úti þessa neikvæðu söngvakeppnisreynslu. Drengurinn var náttúrulega bara algjör snillingur og skilur eftir sig ótrúlega fallega og um leið kraftmikla tónlist. Samlokuaðferðin hjálpaði mér því í kvöld til að lifa af Eurovision. Ég vil nota tækifærið og koma þakklæti mínu á framfæri til þess sem fann upp samlokuaðferðin, hver sem það nú er.

Stundum verða hlutir annað en þeim er ætlað í upphafi

2006-04-19T00:21:00.000Z

Ég efast um að Halli Valli og félagar í Ælu hafi ætlað sér að gera barnaplötu. Ég hef verið að renna plötunni þeirra soldið í gegn hérna heima og aðrir fjölskyldumeðlimir ekki komist hjá því að hlusta með mér. Nú er svo komið að síðasta lagið á plötunni (sem ég veit ekki enn heitið á) er orðið uppáhaldslagið hjá Júlíusi Viggó syni mínum (sem verður 5 ára í næstu viku) og hann syngur “dabb da dó” í tíma og ótíma. Hann vill fá að heyra lagið aftur og aftur og er búin að láta vini sína hlusta líka og þeir eru farnir að syngja og dansa með. Það er nefnilega svo merkilegt við tónlist (og alla list) að þegar listamaðurinn er búinn að gefa verkið út og sleppa af því hendinni eignast það eigið líf. Tónlistamaðurinn getur reynt að hafa áhrif á það hvaða örlög verkið fær, en í raun flýgur það á sínum eigin vængjum. Menn geta haldið að þeir séu að búa til meistarastykkið, en enginn vill hlusta og því deyr verkið. Eða þá að þeir asnast til að taka upp lókal brandara sem óvart eignast sjálfstætt líf (sbr. að Standpínulagið er spilað í partíum um allt land, en fáir vita hver höfundurinn Smári er). Eða jafnvel að menn taka upp pönkplötu og enda á toppnum á vinsældarlistum barnanna. Stundum verða hlutir nefnilega annað en þeim er ætlað í upphafi.

(S)Æla

2006-04-01T22:38:00.000Z

Fékk í hendurnar vinnueintak af fyrstu plötu Ælu (sem er ekki enn komin út). Halli Valli læddi því á mig með ósk um að ég gerði tillögu að fyrstu "smáskífunni". Eftir eitt rennsli lagði ég til að það yrði lagið "Pirringur". Eftir að hafa hlustað aðeins betur á lögin 15 komst ég þó á þá skoðun að "Magnaralagið" væri betra til sigra hug og hjörtu útvarpsmanna. Annars er uppáhaldslagið mitt þessa dagana síðasta lagið á plötunni, en ég veit því miður ekki hvað það heitir (hentar þó líklega illa til útvarpsspilunar). Einfaldlega snillarsmíði þetta lag, frumlegt og grípandi og þróast í óvæntar áttir. Maður vill heyra það aftur og aftur.

Mér finnst þetta frábært verk hjá Ælu. Örugglega einn af bestu frumburðum íslenskrar hljómsveitar frá upphafi og það þarf snilldar snilldarverk til að koma í veg fyrir að þetta sé plata ársins. Hún er kröftug, sándar vel, grípandi og frumleg. Trúi ekki öðru en að einhver útgefndinn taki sénsinn á að gefa verkið út því hér er efni sem gæti sigrað heiminn. Segi bara við Halla Valla og félaga, drífið í að koma plötunni út svo fleiri en vinir og vandamenn geti notið.

Síðan verð ég að segja að ég er stoltur að vera hluti af þeim frábæra hópi sem stendur að baki einstaklega líflegu tónlistarlífi á Suðurnesjum. Það eru frábærir hlutir að gerast í hverju horni og þó svo að krafturinn og frumleikinn sé einkennandi eru allir að gera hlutina með sínum hætti. Ég man ekki eftir annari eins grósku, krafti og fjölbreytileika (dæmi: Matti Óla og Æla, ólíkt en samt hluti af sömu tónlistarklíkunni) í tónlistinni hér á Suðurnesjum. Frábært.

Takk fyir Opeth, Smári

2006-01-29T15:35:00.000Z

Smári frændi kíkti í smá kaffi til mín nú fyrir helgina (þar sem ég var fastur heima í veikindafríi - á nánu sambandi við Gustaf Berg, þið skiljið). Hann kom færandi hendi, færði mér nýja tónlist, eitthvað ferskt sem ég hef aldrei heyrt áður. OPETH er nafnið á bandinu sem um ræðir - rokk í þyngsta kannti (menn að rymja og allt). Frábært efni frá þessum sænsku snillingum, ekki skrítið að þessi plata berist í tal þegar rætt er plötu ársins 2005.

Þannig að ég segi bara: Smári, takk fyrir Opeth.

Annars er ein pæling þessu tengt. Smári kom með þennan disk skrifaðan til mín. Hann fékk þetta skrifaða eintak til sín fyrir nokkrum vikum, ákvað síðan að kaupa sér eintak og kom skrifaða eintakinu áfram til mín. Ég kem örugglega með að kaupa mér eintak af plötunni og kem þá skrifaða eintakinu áfram á einhvern annan. Ég held nefnilega að menn þurfi ekki að óttast möguleikana sem fylgja nýrri tækni (skrifaðir diskar, MP3 osfr.). Þegar ég var unglingur tók maður plöturnar upp á kasettur og síðan gengu þær manna á milli. Skrifaðir diskar eru í raun bara það sama. Þetta auðveldar bara góðri tónlist að fljóta manna á milli, eins og Opeth flaut til mín.

Það er erfitt að toppa sjálfan sig

2006-01-24T15:02:00.000Z

Það getur verið erfitt að toppa sjálfan sig. Hinir íslensku Stuðmenn eru gott dæmi um þetta. Þeir gerðu bíómynd í fyrra (eða í hittiðfyrra) sem heitir "Í takt við tímann". Frekar slöpp mynd með hálf máttlausri tónlist. Hún barst hér inn á heimilið mitt á DVD-formi (aðallega af því að Katrín Júlía birtist í henni í nokkrar sekúndur sem blaðamaður á Leifsstöð) og er búin að fá að rúlla í gegnum tækið einu sinni eða tvisvar. Þetta á að vera grínmynd, en ég hló ekki. Annað hvort er myndin slök, eða ég bara með skrítinn húmor. Fyrir rúmum tuttugu árum gerðu Stuðmenn aðra mynd sem hét "Með allt á hreinu" sem er klassísk í íslenskri kvikmyndasögu. Ég veit ekki alveg hver tilgangur þeirrar seinni er, en hún er dæmd til þess að lifa í skugga þeirrar eldri og mun þess vegna aldrei ná neinu flugi.

Það mætti færa rök fyrir því að "Með allt á hreinu" hafi verið endirinn á góða tímabili Stuðmanna, eða upphafið á endinum (langur endir sem er þá búinn að standa yfir í meira en 20 ár). Á árunum fyrir 1980 var ótrúleg sköpunargleði í gangi hjá Stuðmönnum og er nóg að benda á plöturnar "Sumar á Sýrlandi" og "Tívolí" því til stuðnings. En þeir tengdust einnig ótal mörgum öðrum skemmtilegum verkefnum eins og Þursaflokknum og Spilverki þjóðanna. Áðan var ég að hlusta á plötuna með Hrekkjusvínunum (sem hluti Stuðmanna kom að) sem verður að teljast meðal allra bestu barnaplatna sem hafa komið út á Íslandi, já jafnvel bara meðal bestu íslensku platnanna. Ótrúlega mikið af góðu og frumlegu efni sem liggur eftir þessa menn frá þessum árum um og fyrir 1980.

En ... það er erfitt að toppa sjálfan sig. Það er eitthvað sem gerist sem veldur því að listamenn ná ekki að endurtaka fyrri snilld. Kannski er sköpunarbrunnurinn orðinn þurrausinn, eða ferskleikinn farinn eða menn hættir að koma á óvart. Hvað sem veldur, þá eru menn dæmdir til að lifa í skugganum af sjálfum sér og verða að lifa við það að allt nýtt sem þeir gera er borið saman við fyrri meistaraverk. Þetta er spurningun um að kunna að hætta á toppnum, kunna að velja réttan tímapunkt til að leggja verkefnin frá sér. Listin er að kunna að hætta. Hver hefur ekki heyrt vangaveltur um öll meistarverkin sem heimurinn missti af af þegar Bítlarnir hættu, en ég segi nú bara "Takk Paul, John, George og Ringo fyrir að bjarga okkur frá öllum leiðinlegu plötunum sem þið hefðuð gert!"

Að vera eða vera ekki .....töffari.

2005-11-11T11:35:00.000Z

Var að keyra í vinnuna með Rás 2 í útvarpinu eins og svo oft áður. Kom lag af nýrri plötu með Guðrúnu Gunnars og einhverjum gaur að norðan sem ég man ekki nafnið á. Lagið var "Allt á floti". Skapti Ólafsson söng þetta fyrir mörgum árum á snilldarlegan hátt, alveg ótrúlega svalur. Nýja útgáfan er ekki svöl, svona soldið tilgerðarleg. Þegar Skapti söng þetta fór allt á flot hjá kvenfólki þessa lands, en það er þurrkutíð hjá þeim norðlenska. Þetta sannar enn einu sinni að annað hvort eru menn töffarar ... eða ekki. "You have it, or you don't".

PIRR

2005-11-03T23:53:00.000Z

Nú er ég pirraður!!!!!

Ég var búinn að skrifa langa og merkilega grein hér inn um tónlistarupplifun á Kýpur, frábæra tónlist frá Antony and the Johnsons og þéttan grip frá Bruce gamla Springsteen. Hefði líklega orðið lengsta innlegg mitt á þessa síðu til þessa.
En nei - þá datt síðan út og allur textinn með!!
Og nú er ég pirraður.

Matti Óla, Sex Division og Hobbitarnir

2005-10-12T23:35:00.000Z

Fyrst ég er byrjaður verð ég að láta nokkra tónlistarpunkta fljóta í loftið.

Matti Óla er farinn að fá verðskuldaða athygli fyrir diskinn sinn. Hann var með útgáfutónleika í Frumleikhúsinu í Keflavík um síðustu helgi og tókust þeir frábærlega, fullt hús og frábær stemning. Ég var í bandinu - var gaman. Nú er minni vinnu við þetta útgáfuverkefni hans Matta í raun lokið, nú stendur hann á eiginn fótum með þetta. Hann verður ekki í vandræðum með það, er að verða þjóðþekktur tónlistarmaður. Ég er stoltur af því að eiga töluvert mikið í plötunni hans og gaman að geta klárað verkefnið á svo glæsilegan máta sem útgáfutónleikarnir voru.

Fékk eintak af plötunni sem Sex Division var að gefa út, en hún ber heitið "Lengi lifi lýðveldið". Í Sex Division eru 5 Suðurnesjamenn sem taka tónlistina svona misjafnlega alvarlega. Platan ber þess enda nokkur merki, stundum er spilamennska óþétt og hljómur ekki góður. En það breytir því ekki að platan er skemmtileg og grípandi. Pólitískir textar sem hitta beint í mark og lög sem festast auðveldlega í minninu. Ég vil sérstaklega hrósa þeim félögum fyrir skemmtilegan og skapandi hljóðfæraleik (og góðan söng). Lifandi bassaleikur, frumlegur gítaleikur og skondin hljómborðskot gera tónlist Sex Division mun skemmtilegri og meira heillandi en margt það sem íslenskir atvinnutónlistarmenn eru að gera þessa dagana. Það sem mér finnst þó skemmtilegast er að nokkrir félagar skuli koma saman til að búa til tónlist og sýni þann dug að gefa hana út. Þannig að ég segir bara: Til hamingu Sex Division með skemmtilega plötu.
Einkun frá mér: 3,5 gítarnögl af 5 mögulegum.

Og svona að síðustu: Hobbitarnir eru á fullu, spila út um allar trissur og hafa gaman af því. Þessa helgina er það fimmtudagur á Traffic í Keflavík og síðan föstudagur og laugardagur á Paddy's í sama bæ. Um síðustu helgi var það skemmtun hjá Opnum kerfum í Reykjavík og í næsta mánuði er það árshátíð hjá einhverju félagi í Reykjavík ásamt pöbbaspili. Hobbitarnir eru bara í nokkuð góðu spilaformi þessa dagana.

Jæja - er maðurinn á lífi?

2005-10-12T21:34:00.000Z

Já hann er á lífi, gefur sér bara ekki tíma til að skrifa inn á bloggið sitt. Þegar maður er í 100% vinnu, í háskólanámi (að hluta), spilandi nánast hverja helgi, að taka nýja húsið sitt í gegn (og ekki fluttur í það), með fjölskyldu, í bæjarstjórn og þátttakandi í félagsstörfum verður eitthvað að stitja á hakanum. Hjá mér er það þessi bloggsíða sem fær að reka lestina. En haldið trúnni - það koma betri tímar og þá verður uppfært oftar hér í þessum glugga mínum til alheimsins.

Frá Danmörku

2005-06-30T14:46:00.000Z

Þá er loks komið að því að maður skrifi héðan úr ríki Möggu gömlu drottningar. Búið að vera glampandi sól og steikjandi hiti nánast allan tímann sem ég er búinn að vera hérna, enda hef ég aðeins sviðnað. Þegar þetta er skrifað er ég í heimsókn hjá Pálmari og fjölskyldu í Árhúsum, en Katrín og Júlíus Viggó skruppu í helgarheimsókn upp á klakann. Ég er síðan á leið til Þýskalands á sunnudaginn, ætla að eyða viku í þeirri þýsku borg sem íslenskir sjómenn þekkja hvað best, Cuxhaven. Þegar ég rakaði mig í gær (en þurfti þá að taka af mér nokkura daga vöxt) var ég að spá í að láta hárin á efri vörinni vera, svona til að falla betur inn í hópinn næstu vikuna. En ég hætti við, er mikið betri í því að vera hallærislegur Íslendingur en hallærislegur Þjóðverji.

Lífið er ósköp ljúft hjá mér þessa dagana (enda ágætt eftir geðveikina sem var hjá mér í maí). Venjulegur dagur hjá mér í sveitaþorpinu Hoven á Vestur-Jótlandi er þannig að ég vakna fyrir kl. 7:00 og kyssi Katrínu bless því hún fer í vinnuna á elliheimili staðarins. Síðan fer ég í að græja Júlíus Viggó í leikskólann, smyrja nesti og þess háttar. Þegar guttinn er kominn í faðm danskra leikskólakennara fer ég venjulega í stuttbuxur og strigaskó og skokka smá hring í dönsku sveitinni. Síðan dunda ég mér við að lesa, æfa mig á gítarinn, rýni í verkefni úr vinnunni sem ég tók með mér hingað út eða jafnvel vinn einhver húsverk þar til Katrín kemur heim úr vinnu eftir hádegi. Þá er Júlíus sóttur og við reynum að gera eitthvað skemmtilegt saman. Það sem er einna erfiðast er að vera án netsambands, ótrúlegt hvað maður er háður internetinu (þið sjáið bara hvað er langt síðan ég bloggaði síðast).

Hef aðeins verið að hlusta á þá tónlist sem er boðið upp á í dönsku útvarpi og ég verð að segja að ég er ekki heillaður. Ekkert spilað nema það sé á "playlista" (þið sem haldið að playlistarnir á Bylgjunni og FM957 sú slæmir ættuð að prufa að hlusta á danskst útvarp í eina viku) og flest allt efnið leiðinlegt froðupopp. Hins vegar er greinilega mikið að færum músíkfólki hérna því spilamennskan á því sem maður heyrir er alveg fyrsta flokks, en tónlistin er ekki skemmtileg. En hvað ég á eftir að vera feginn að geta stillt á Rás 2, XFM og Rás 1 þegar ég kem heim í ágúst. Ég er búinn heyra leiðinlega lagið sem maður fær á heilann ("Worst/best case scenario" með Nephew) og líka eignast danskt uppáhaldslag (gamall Kim Larsen standard sem ungur strákur flytur, man ekki hvað lagið heitir eða hvað flytjandinn heitir).

Ég er nú aðeins að stelast til að spila hérna í Danaveldi. Strax fyrsta kvöldið mitt hérna spilað ég á hestamannaballi inn í tjaldi með Þórði Pálma og Jens Henrik félaga hans. Síðan erum við Þórður að dunda okkur við að spila gamla slagara með trommara sem heitir Bjarne og æfum á loftinu heima hjá mér. Ef vel gengur er aldrei að vita nema við troðum upp einu sinni eða tvisvar á einhverjum öldurhúsum áður en ég fer heim til Íslands. Ég er aðeins búinn að fikta við að semja og kannksi næ ég að spila á Aftan festivali þegar ég kem heim og frumflyt þá eitthvað af nýju efni. Við Þórður sömdum saman litla "instrumental" melódíu um daginn sem hefur ekki enn fengið nafn, en er svona soldið kántrískotin enda samið í sólinni í sveitinni. Síðan var ég aðeins að djamma með Pálmari í gær, en hann var að fá sér nýjan kassabassa. Hljómaði bara nokkuð vel, hann hefur enn "touchið" á bassanum. Hann kemur til með að spila bassa á sólóplötunni minni , hvenær sem hún kemur út :)

Annars er aðeins farinn að sakna spilamennskunnar heima og það verður örugglega gaman í haust bæði að spila með Matta sem verður að fylgja plötunni sinni eftir, að spila á Aftan festivali og síðast en ekki síst að koma Hobbitunum aftur af stað. Ég kem til með að vera brosandi hringinn þegar ég verð á sviðinu heima.

Læt þetta duga í bili - kemst vonandi í tölvu fljótlega aftur til að henda inn öðrum pistli á þessa síðu (takk fyrir afnotin af tölvunni Pálmar).

Frá Hesteyri til Jótlands, með viðkomu víða

2005-05-22T22:59:00.000Z

Hobbitarnir eru á leiðinni í sumarfrí. Síðasta spilamennskan er á Paddy's í Keflavík helgina 27. og 28. maí, bæði föstudag og laugardag. Nokkrum dögum seinna verð ég kominn um borð í Norrænu með Katrínu og Júlíusi á leið til sumardvalar í Danaveldi. Ég kem aftur til landsins kalda um miðjan ágúst og má búast við að Hobbitarnir verði komnir á ferðina aftur fljótlega upp úr því.

Annars verða þessir dagar áður en ég fer út nokkuð stífir. Í fyrsta lagi verð ég að halda áfram að vinna í Skeiðflöt, þar eru nóg verkefni eftir. Vonandi náum við að gera klárt fyrir hitalögn áður en við förum út. Síðan þarf að klára síðustu upptökur og mix á plötunni hans Matta. Þá má ekki gleyma því að við þurfum að flytja búslóðina okkar í skúrinn á Skeiðflöt og afhenda íbúðina í Blokkinni til nýs eiganda. Þurfum líka að gera okkur klár í langferð til Danmerkur. Þá er nokkuð stíf vika framundan hjá mér í vinnunni, er að vinna í tengslum við vinarbæjarmót í Hafnarfirði. Ofan á þetta allt saman bætist spilamennskan á Paddy's. Þriðjudaginn 31. maí verður loks lagt af stað í langferð til Jótlands, með fótboltastoppi í Ólafsvík. Það verður líklega þreyttur maður sem leggst í koju í Norrænu.

Annars var þessi helgi sem er nú að líða nokkuð merkileg. Fór með Katrínu á ársfund Íþrótta-, æskulýðs- og tómstundafulltrúa á Ísafirði. Þar sem ég er fyrrverandi í þeim hópi varð ég þess heiðurs aðnjótandi að hljóta gullmerki félagsins, mér þykir vænt um það. Annars fórum við aðallega vestur til að kveðja Björn Helgason og Mæju konu hans, en Bjössi hættir sökum aldurs um næstu mánaðarmót eftir hátt í þriggja áratuga starf. Þau hjón eru alveg einstök, hlý og einlæg og maður er einstaklega heppinn að fá að kynnast svo yndislegu fólki. Rúsínan í pylsuendanum var ferð yfir til Hesteyrar (þeir sem ekki vita hvar Hesteyri er þurfa að fletta í landabréfabókum) á laugardaginn. Frábært að fá tækifæri til að fara á slíkan stað.

Snilldin leynist víða

2005-05-13T23:56:00.000Z

Var að rúlla Reykjanesbrautina heim seint á föstudagskvöldi og var með opið fyrir útvarpið þar sem Rás 2 flæddi um rafrásir undir styrkri stjórn Freys Eyjólfssonar. Það sem ég heyrði sannfærði mig um það snilldin leynis víða. Fyrst var B-hliðin á Abbey Road Bítlanna spiluð í heild sinni, vá! Hvað er hægt að segja, þessir strákar frá Liverpool skilgreindu hugtakið snilld. Síðan kom Dolly Parton með "9 to 5". Önnur snilld, frábærlega sungið og spilað lag. Hið fullkomna popplag með frábærum texta. Synd að Dolly litla sé aðallega þekkt fyrir brjóstin sín, því þó þau séu stór eru þau ekki stærri en tónlistarhæfileikarnir hennar. Síðan kom þriðja snilldin þegar Skítarmórall flutti "Farin" eftir Einar Bárðarson. Nú halda einhverjir að ég hafi misst það, en ég held ekki. Þetta er fullkomið íslenskt sumarpopp, fínt lag sem er vel flutt og smekklega (t.d. mjög snyrtilegt gítarsóló - ekki of mikið og ekki of lítið). Einhvern veginn eru þeir ekkert að pressa sig við hlutina, bara rennur af sjálfu sér. Á hverju sumri eru gefin út tugir laga sem eiga að verða "hittari" ársins, en þau komast fá með tærnar þar sem "Farin" er með hælanna.

Fjórða og síðast snilldin er náttúrulega Rás 2, hvar annars staðar hefði ég getað heyrt í Bítlunum, Dolly Parton og Skítamóral á sama hálftímanum?

Rokkið rúl(l)ar

2005-05-10T12:03:00.000Z

Það er skrítið hvernig tónlistarsmekkurinn getur gengið í bylgjum, eitt tímabilið er maður allur í einni tegund tónlistar og það næsta er maður að hlusta á eitthvað allt annað. Þessa dagana er ég t.d. alveg einstaklega móttækilegur fyrir rokktónlist og næ einhvern veginn að heyra góða rokkslagara í hverju horni, bæði gamla og nýja. Það eru einhverjir töfrar sem felast í góðu rokklagi, eitthvað sem gerist sem veldur því að það verður ódauðlegt. Það er ákaflega erfitt að skilgreina hvað þetta eitthvað er, hvort sem það er sánd, söngur, spilamennska eða eitthvað annað. Þessi lög verða óháð tíma og rúmi, verða klassísk. Sumir listamenn hafa lag á því að hitta þennan nagla oftar en aðrir (The Beatles, Led Zeppelin, Soundgarden, Faith No More osfr.) en aðrir hitta hann bara einu sinni og lenda jafnvel í því að allir þekkja tónlistina en enginn fólkið sem stendur þar að baki. Og nánast allir tónlistarmenn lenda í því að missa það, þeir ná ekki að endurtaka töfrana (dæmi: Black Crowes - frábærar 3 plötur en svo kom "Three Snakes and One Charm" sem kveikti fáa neista). Við eigum að vera þakklát þeim sama hafa vit á því að hætta á toppnum og bjarga okkur frá pínlegum tilraunum til að endurvekja gamla strauma (því miður eru allt of margir listamenn sem þekkja ekki sinn vitjunartíma eins og t.d. Red Hot Chili Peppers, Pearl Jam, U2 og fleiri og fleiri).

Eitt af því sem gerir rokkið svo skemmtilegt er að maður getur notið þess gamla og góða samhliða því sem maður kynnist nýrri snilld. Þessa dagana eru t.d. ný lög með Queens of the Stone Age, Garbage, Wheezer og meira að segja Limp Bizkit að ná til mín (var að hlusta á plötuna "Songs of the Deaf" með QOTSA og fannst ég allt í einu heyra einhverja takta sem ég kannaðist við, einhverja Seattle-strauma - rannsakaði málið og komst að því að Mark Lannegan er meðlimur í bandinu, en hann var söngvarinn í Screaming Trees, hljómsveit sem skildi eftir sig nokkra klassíska slagara). Mesta snilldin er þó nýja lagið með System of a Down (veit ekki hvað lagið heitir). Það er eins og góður túr með rússibana - langt og flókið, grípur mann strax á fyrstu sekúndunum og heldur manni föngnum fram í síðustu tóna. Þetta lag er einhvern veginn allt: hratt og hægt, truflað rokk og grípandi popp, tryllt öskur og ljúfar laglínur, hrærigrautur sem á einhvern undarlegan máta gengur fullkomlega upp. Síðan hef ég verið að heyra gamla snilld inn á milli líka eins og "Rusty Cage" með Soundgarden og "I wanna be your doll" með New York Dolls (stílistinn hans Slash tekur greinilega mikið mið að útlitinu sem var í gangi hjá þeirri sveit), "Immigrant Song" með Led Zeppelin, "Black" með Pearl Jam, "Remedy" með Black Crowes og svona væri hægt að halda endalaust áfram.

Rokkið er í loftinu, gamalt og nýtt og einhvern veginn er alltaf einhver einhversstaðar að búa til eitthvað ferskt. Þegar maður heldur að öll sund séu lokuð og meðalmennskan, ófrumlegheitin og leiðindin hafi náð öllum völdum í rokkinu kemur eitthvað nýtt, lagið sem endurnýjar þá trú að rokkið geti verið eilíft og að eilífu ferskt.

Hobbitarnir hoppa og skoppa út um grænar grundir

2005-05-06T00:52:00.000Z

Það er nú kominn tími til að segja fréttir af Hobbitunum hérna á síðunni. Þeir félagarnir hafa haft nóg að gera að undanförnu og áttu t.d. bara eina fríhelgi í apríl. Maí byrjar með sömu látunum. Um síðustu helgi voru Hobbitarnir að spila á Paddy's í Keflavík og náðu þessari líka flottu stemmningu, sérstaklega á laugardagskvöldinu. Þá var fólk farið að dansa upp á borðum, sveifla sér í loftinu og ég veit ekki hvað.

Og þessa helgina á að halda áfram að gleðja fólk. Á föstudagskvöldið er spilað á heimavelli, en þá ætla Hobbitarnir að spila á Mamma mía í Sandgerði. Það verður forvitnilegt að sjá hvort Sandgerðingar mæti nú ekki til að sjá sína menn að verki, eða hvort það sannist að upphefðin komi að utan. Óli Viggó verður með bjórkvöld og eflaust verður fullt af fólki komið í góðan gír þegar Hobbitarnir hefja upp raustina þegar líður að miðnætti.

Á laugardagskvöldið munu Hobbitarnir síðan spila í Höfuðborginni í fyrsta skipti þegar þeir sjá um fjörið í Holtakránni. Sú krá er í Grafarholtinu, sem er nýjasta hverfið í borginni, og er víst voðalega flott. Vertinn þar er enginn byrjandi, því það er enginn annar en sjálfur Stefán Sigurðsson, Stebbi á Vitanum. Það verður því Sandgerðingastemmning í borginni á laugardaginn. Það verður að vísu í nógu að snúast hjá mér á laugardagskvöldið sem byrjar á því að ég rúlla í Reykjavík til að stilla upp á Holtakránni. Þegar græjurnar eru komnar upp bruna ég svo til baka til að vera uppoðshaldari í búningauppboði á herrakvöldi Reynis í Samkomuhúsinu í Sandgerði. Þar má ég þó ekki stoppa lengi, því ég verð að vera kominn aftur á Holtakránna upp úr kl. 11:00 til að byrja spila þar. Þannig að það er nóg að gera hjá Hobbitum þessa helgina.

En fyrst ég er að tala um búningauppboð hjá Reyni..... ég fékk að kíkja um daginn á nýja búninga Reynisliðsins. Hummelbúningar sem eru klassískir og einfaldir. Sparisjóðurinn í Keflavík er orðinn aðal styrktaraðilinn og er með auglýsingu framan á búningunum (Tros og Nesprýði að aftan). Vel valið hjá stjórninni - flottir búningar.

Will Smith & Faith No More

2005-04-08T12:44:00.000Z

Það er erfitt að viðurkenna það, en mér finnst Will Smith skemmtilegur tónlistarmaður!
Ég komst að þessu í morgun þegar ég var að keyra í vinnuna. Klukkan var 7:15 og ég settist upp í bílinn minn bara í nokkuð góðu föstudagsskapi. Kveikti á útvarpinu sem var sillt á XFM þar sem Brain Police var að byrja á einhverju lagi sem mér fannst ekki skemmtilegt og því skipti ég yfir á Rás 2. Þar var Skítamórall að spila sitt nýja lag sem mér fannst ekki þess virði að eyða tíma í. Skipti strax yfir á Létt þar sem nýja Idol-stjarnan var að syngja lag eftir Stebba Hilmars (og fleiri) og mér fannst full ástæða til að finna eitthvað skemmtilegra. Datt inn á FM957 þar sem Will Smith var að byrja á nýja laginu sínu sem heitir Switch.... og á það gat ég hlustað! Lagið hentaði vel mínu góða föstudagsskapi, ég gat lamið taktinn á stýrið og látið kollinn dansa með. Niðurstaðan af þessu skiptingarferli við útvarpið var að mér þætti Will Smith skemmtilegur tónlistarmaður, en inn í það spilar væntanlega að fyrir 1-2 dögum sá ég hann taka flottasta "show" sem ég hef séð í Jay Leno. Eitt það mikilvægasta sem tónlist getur gert er að fá mann til að fara í gott skap og það nær herra Smith að gera með þessu nýja lagi.

Eftir að Will Smith kláraði kom eitthvað leiðinlegt og ég datt aftur á XFM. Þar var Faith No More að byrja á slagaranum "We Care A Lot" þar sem Chuck Mosley syngur. Fyrir þá sem ekki vita þá var Chuck Mosley söngvari í þessu merkilega rokkbandi á undan snillingnum Mike Patton. Ég hlustaði á þetta lag sem er alveg hundleiðinlegt þrátt fyrir að spilamennskan sé í raun klassísk Faith No More frammistaða. Lagið er leiðinlegt að því að söngurinn er lélegur og textinn líka. Niðurstaðan, söngvari getur skipt öllu máli fyrir hljómsveit - getur ráðið því hvort bandið er ein áhrifamesta rokkhljómsveit sögunnar eða bara enn eitt slakt bandið frá Kaliforníu!

Bill Withers er maðurinn

2005-03-24T13:29:00.000Z

Hef verið að hlustá á "Best of..." plötuna með Bill Withers, vá!!! Röddin, takturinn, lögin, spilamennskan...... Ef þú hefur ekki kynnt þér tónlist þessa snillings nú þegar þá ættirðu að drífa í því. Svo sannarlega einn af risum tónlistarsögunnar.

Ný tónlist í spilaranum

2005-03-22T00:23:00.000Z

Ég skrapp með til London í nokkra daga um daginn (og skrapp reyndar á leik í Nottingham í leiðinni). Að sjálfsögðu kíkti ég í plötubúið og greip nokkra titla með mér heim. Ég hef verið að hlusta síðustu daga, en er ekki enn búinn að fara nógu vel í gegnum allt. Það sem ég keypti var eftirfarandi:

Best of 2004 (tvöföld safnplata)
Safnplata/kynningarplata með efni úr ýmsum áttum. Það sem er skemmtilegt við þessa tvöföldu safnplötu er að önnur platan er með efni frá 2004 en hin er með efni sem kemur út á árinu 2005. Það er nokkur lög á þessari plötu sem er vert að minnast á. Breed 77 eru með lagið "La Ultima Hora", hér má heyra takta sem minna á Faith No More og jafnvel System of a Down en er samt alveg á mörkum þess að vera hallærislegt. Dan Penn & Chuck Prophet (gaurar sem ég veit ekkert um) flytja yndislegan blúsara sem heitir "Heavy Duty", hljómar einhvern veginn svo ferskt og frjálst og eitthvað við það sem minnir á efnið sem við erum að vinna núna með Matta Óla. Depeche Mode, Elliott Smith (heitinn), Fatboy Slim og Franz Ferdinand eru með lög sem eru öll ágæt og hafa sum hljómað soldið í útvarpi. Josh Ritter er með fínan kántrílegan slagara sem heitir "Hello Starling". Lambchop eru með ágætt instrumental lag, "Being Tyler". Nick Cave & The Bad Seeds eru með "There She Goes (My Beautiful World)", frábær rokkari. UNKLE eru með áhugavert lag sem heitir "Reign", skemmtilegar pælingar þarna en Ian Brown syngur með þeim og gaulið í honum eyðileggur alveg lagið. Skrítið hvað menn geta lifað lengi á fornri frægð, hann datt jú niður það að gera ágætis hluti með Stone Roses, en mér finnst hann alltaf vera að væla sömu lagleysuna og virðist bara kunna að búa til leiðinlega tónlist (en hún á jú náttúrulega alveg rétt til að vera til eins og önnur tónlist). Uppáhaldið mitt á þessari plötu, ásamt laginu með Dan Penn & Chuck Prophet, er með Skinnyman og heitir "I'll Be Suprised", frábært rapplag um hart líf á götum London. Það er lítið á plötunni með efni frá 2005 sem hefur gripið mig, en ég á eftir að hlusta betur.

Miles Davis - On The Corner
Merkileg plata með meistara Davis sem kom fyrst út árið 1972. Miles sjálfur segir í ævisögu sinni að þetta sé einhver vanmetnasta plata sem hann hafi gert. Er jass/rokk/funk bræðingur sem hefur greinilega haft víðtæk áhrif, t.d. á danstónlist. Platan verður að vísu stundum soldið súr og krefst mikillar athygli vilji maður njóta hennar. Frábærir tónlistarmenn með meistaranum á þessari plötu s.s. John McLaughlin, Chick Corea, Herbie Hancock, Jack DeJohnette og Al Foster. Áhugavert en ekki það besta sem meistari Miles Davis gerði á ferlinum.

Ani DiFranco - Knuckle Down
Ný plata með þessari merkilegu bandarísku tónlistarkonu, plata sem kom út í ár. Ani er í miklu uppáhaldi hjá mér, góður laga- og textahöfundur, syngur vel og er afburða gítarleikari. Þessi plata er soldið þung og mætti hugsanlega vera styttri. Fyrir minn smekk eru þarna lög sem hefðu mátt missa sín. Hlusti menn á titilag plötunnar heyra þeir af hverju ég er svona hrifinn af gítarleiknum hennar. Lagið "Recoil" er í uppáhaldi eins og er, gæti breyst eftir því sem ég hlusta meira á plötuna. Íslendingurinn H.Husky Hoskulds ber ábyrgð á sándinu á þessari plötu en Joe Henry pródúserar.

Nick Drake - Pink Moon
Meistarstykki sem kom út 1972. Einfalt, einlægt og einfaldlega frábært. Drake fyrirfór sér víst stuttu eftir að hann gerði þessa plötu og einhver hvíslaði því að mér að þessi plata væri í raun sjálfsmorðsbréf (bleikur er jú oft litur dauðans). Ég ætla s.s. ekki að dæma um það, en er heillaður af því hvað er hægt að gera mikið með einlægri rödd og einum gítar.

Emiliana Torrini - Fisherman's Woman
Ný plata frá Emiliönu og ég held að hún eigi eftir að vaxa við hverja hlustun. Í mínum huga eru þrjár íslenskar söngkonur í sérflokki Emiliana, Björk Guðmundsdóttir og Eivör Pálsdóttir (OK, ég veit að hún er ekki íslensk en það væri gaman). Er lágstemmd og heillandi plata. Stemningin á henni minnir mig að mörgu leyti á Stinu Nordenstam. Mæli með þessari.

John Mayer - Room For Squares
Þessi plata kom út 2001 og kom söngvaranum, gítarleikaranum og lagahöfundinum John Mayer á stjörnukortið í Bandaríkjunum. Hann er nokkuð lunkinn, kann að semja skemmtileg lög, er lipur á gítarinn og er með sérstaka rödd. Er meira að segja á stundum soldið jazz-skotinn. Hefði samt líklega aldrei orðið svona stór hjá Kananum (lagið "Daughters", af nýju plötunni hans, fékk Grammy sem lag ársins 2004) ef Dave Matthews væri ekki búinn að undirbúa jarðveginn. Gallinn við þessa plötu er að hún er "ofpródúseruð" fyrir minn smekk. Vantar meiri hráleika.

Prefab Sprout - Steve McQueen
Klassísk plata frá 1985. Styrkurinn þessarar plötu eru frábærar lagasmíðar sem eru vel fluttar. Sándið er að vísu á stundum solið "eighties", en efnið er bara það sterkt að það skiptir ekki máli. Hér er að finna lög eins og "Faron Young", "Bonny", "Appetite" og "When Love Breaks Down". Skyldueign.

Supertramp - Crime Of The Century
Þessi plata er frá árinu 1974. Á þessari plötu er að finna eitthvað allra besta lag rokksögunnar "School". Er að mínu mati besta lagið af mörgum góðum hjá þessari frábæru hljómsveit. Á plötunni eru þó fleiri klassíkerar eins og "Bloody Well Right" og "Dreamer". Plata sem sannarlega stenst tímans tönn.

Thin Lizzy - Bad Reputation
Klassísk plata frá 1977 frá einhverri bestu hljómsveit rokksögunnar. Phil Lynnot var snillingur, einhver allra besti lagahöfundur síðustu 30 ára. Ég keypti ævisöguna hans um daginn og hef verið að fara í gegnum hana, sýnir og sannar að það þarf elju og vilja til að komast í fremstu röð. Hið frábæra lag "Dancing in the Moonlight" er á þessari plötu. Það er eitthvað við Thin Lizzy sándið sem er heillandi, eitthvað sem ekkert annað band hefur náð. Vek athygli á því hvað gítarleikur Scott Goram og Brian Robertson hefur haft mikil áhrif, eins og t.d. á Iron Maiden.

Bill Withers - The Best Of Bill Withers: Lovely Day
Safnplata sem kom út árið 1996. Á eftir að taka þessa úr plastinu og þekki ekki mikið til Withers. Geri ráð fyrir því að maðurinn bak við "Ain't No Sunshine" hljóti að luma á einhverju góðgæti (eða gæti maður sagt hljóðgæti?).

Líf

2005-03-15T09:07:00.000Z

Bara að láta vita að ég er enn lifandi .... (var skotið fast á mig um síðustu helgi að ég væri latur við að færa fréttir hér inn - þannig að ég verð að reyna bregðast við því).

Svona í leiðinni er allt í lagi að læða því inn að Hobbitarnir eru lífi og töluvert á ferðinni þessa dagana. Um síðustu helgi héldu þeir uppi stuðninu á árshátíð starfsmanna Iðnskólans í Hafnarfirði og um næstu helgi ætla þeir að gera allt vitlaust á Kaffi Duus í Keflavík (bæði föstudags- og laugardagskvöld). Eftir afslöppun um páskana mæta þeir síðan galvaskir á Paddy's 1. og 2. apríl til að sjá til þess að allir geti glaðst á góðri stundu.

Síðan má læða því að næsta upptökutörn með Matta er handan við hornið, ætlum að læða okkur í Geimstein um næstu helgi og taka upp 3-4 lög. Í þetta skiptið er það bandið sem ætlar að spila inn (Matti, Smári, Óli, Halli Valli, Hlynur og ég). Vorum að æfa efnið síðasta laugardag og verð að viðurkenna að þetta hljómar spennandi (spiluðum síðan efnið "unplugged" í Aftan festival-teiti heima hjá Hlyni á laugardagskvöldi og ekki hljómaði það verra þá).

Spennið beltin - lífið er spennandi og margir skemmtilegir hlutir að gerast. Takið þátt!!

Boltinn farinn að rúlla

2005-01-23T15:08:00.000Z

Þá eru fyrstu þrjár vikur nýja ársins liðnar og hlutir smám saman að komast í gang. Hobbitarnir eru búnir að spila einu sinni á árinu og verða um næstu helgi að spila á Paddy's í Keflavík. Akkúrat núna er ég í miðjum klíðum við að kaupa hljóðkerfi sem er aðallega hugsað fyrir Hobbitana og vonandi spilum við í gegnum það um næstu helgi. Nú er bara að hafa nóg að gera svo að fjárfestingin skili sér til baka :)

Annars er skemmtilegt að segja frá því að vinna við plötuna hans Matta er byrjuð. Vorum í Geimsteini síðasta sunnudag og tókum upp tvö lög. Kemur bara nokkuð vel út og verður gaman að vinna áfram að þessu verkefni. Stefnt að því að klára upptökur um páska og gefa út plötu í sumar. Vel gert Marteinn!

Megi árið verða sem flestum farsælt!

2005-01-04T23:00:00.000Z

Þá er ballið byrjað, komið nýtt ár - 2005!
Verður vonandi fullt af skemmtilegum uppákomum og tækifærum.
Það verður eflaust nóg að gera hjá mér (eins og venjulega). Það helsta sem er framundan í tónlist:

Vinna að nýrri plötu með Matta. Upptökur hefjast líklega 15. janúar og fyrstu æfingar verða um næstu helgi. Smári, Halli Valli, Óli trommari hafa samþykkt að vera með í verkefninu sem og Hlynur. Mikill kraftur í bróður mínum og stefnir allt í að þetta verði skemmtilegt verkefni. Ef allt gengur að óskum gæti komið út plata í sumar eða haust.
Vinna með Smára og Fríðu Dís í þeirri tónlist sem þau hafa verið að flytja sem Fríða og Dýrið. Óli trommar einnig með hérna og Hlynur verður gítaristi og söngvari. Hugmyndin er að æfa saman hljómsveit sem verður nógu þétt til að vera gott tónleikaband. Þróa þessu spennandi tónlist aðeins áfram. Vonandi næst að taka upp á árinu og helst heila plötu, efnið er til.
Hobbitarnir ætla að halda áfram að gleðja. Við Hlynur spiluðum síðast í einkasamkvæmi í Keflavík daginn fyrir gamlárs og erum næst bókaðir í annað einkasamkvæmi 15. janúar. Stefnan er að hafa sem mest að gera og eitt af áramótaheitunum var að fara vinna markvisst í markaðssetningu Hobbitana. Við verðum eitthvað á Paddy's í Keflavík, eflaust líka á Mamma mía í Sandgerði og fáum vonandi að prófa fullt af nýjum stöðum á nýju ári. Þá erum við að gera okkur vonir um að fá að spila í alls konar mannfögnuðum s.s. afmælisveislum, giftingum, skírnum og jafnvel jarðarförum. Við erum til í að skoða allt.
Fyrir utan þetta eru ýmsar skemmtilegar pælingar í gangi. Ég ætla að halda áfram að vinna í minni eigin tónlist, loks eru einhverjir farnir að sperra eyrun við því sem ég er að gera og það gefur manni aukinn kraft. Ég stefni að því að halda áfram að semja (samdi nokkur lög á árinu 2004, þau fyrstu í nokkuð langan tíma) og vonandi verða tækifæri til að koma því efni á framfæri. Ég held að sjálfsögðu áfram að vinna með Aftan festival hópnum og kem vonandi eitthvað fram undir merkjum hans. Við eigum heimboð á Rás 2 á nýju ári og aldrei að vita hvað kemur út úr því. Það er stefnt á að gefa út "Aftan festival 2" á árinu og vonandi að ég eigi lag þar. Væri jafnvel hægt að halda því fram að maður væri farinn að ganga með sólóplötu í maganum, en meðgangan er samt kominn stutt á veg. Síðan eru einhverjar pælingar á lofti um að stofna lítið útgáfufyrirtæki (ásamt fleirum) sem gæti staðið á bak við Aftan festival plötu og jafnvel fleiri verkefni, útgáfufyrirtæki sem gæfi grasrótinni tækifæri til að spretta.

Eins og sést er margt spáð og "spekúlerað". Hvað verður kemur í ljós, en með markvissri vinnu gætu einhver af ofantöldum verkefnum náð að blómstra :)

Hobbitarnir á ferðinni um helgina

2004-12-16T21:55:00.000Z

Hobbitarnir verða á ferðinni um helgina því við Hlynur verðum á sviðinu á Paddy's í Keflavík á föstudags- og laugardagskvöldið. Að sjálfsögðu lofum við fínni stemningu, brjáluðu stuði fram á nótt. Á laugardaginn er útskrift í Fjölbrautaskóla Suðurnesja og því mikil umferð í næturlífinu og væntanlega mikið sungið á vinalega öldurhúsinu við Hafnargötuna. Um miðjan dag á laugardaginn verðum við Matti bróðir á ferðinni í Nýrri vídd í Sandgerði og spilum fyrir gesti listsýningar sem þar er. Þannig að það er fullt hjá mér að gera í tónlist þessa síðustu helgi fyrir jól.

Próflok og meiri tónlist

2004-12-12T16:25:00.000Z

Nú er gleði mikil - prófin búin :)
-en svona til að hafa söguna rétta - ég er búinn með þetta eina próf í Háskólanum sem ég þurfti að taka nú í haust og held að mér hafi gengið bara nokkkuð vel. Það styttist því í jólafrí frá skólaönnum - eitt verkefni sem þarf að skila um næstu helgi - og síðan bara jólin.

En það er hins vegar fullt að gera í spilamennsku. Við héldum Aftan festival á Paddy's í síðustu viku og þar kom ég fram ásamt Matta og Fríðu og Dýrinu. Gekk fínt, það er alltaf gaman að spila fyrir nýja áheyrendur. Daginn eftir mættum við í útvarpið og spilðum í beinni í Popplandi á Rás 2. Var sent út frá Samkaupum í Njarðvík, var soldið sérstakt að spila innan um innkaupakörfur og í takt við pípið í strikaskönnunum. Ég spilaði "Aldrei aftur", tókst bara ágætlega og ég hef fengið fín viðbrögð. Var meira að segja bókaður til að spila í veislu af konu sem heyrði þetta í útvarpinu og líkaði vel. Smári og Fríða spiluðu líka og stóðu sig fínt og í restinu tókum við öll smá jólasyrpu saman (Halli Valli bættist í hópinn og Matti söng með): "Jólasveinar ganga um gólf" og "Ég vil harðan jólapakka". Er nú alveg kominn tími til að þetta skemmtilega lag eftir Pálmar Guðmundsson fái hærri stall meðal íslenskra jólalaga. Við Hlynur spiluðum líka á Paddy's í síðustu viku og erum þar aftur um næstu helgi. Verður örugglega mikið fjör því á laugardaginn er útskrift í F.S. og væntanlega mikið af hvítum húfum á ferðinni.

En nú er samt aðal tilfinningin léttir og svona smá spennufall, það er alltaf gott þegar maður klárar eitthvað stórt verkefni og jú próf í Háskólanum er víst nokkuð krefjandi verk.

Námsraus og fleira

2004-11-27T01:20:00.000Z

Nú styttist í að þetta misseri klárist hjá manni í Háskóla Íslands. Fyrir þá sem ekki vita er rétt að taka fram að með vinnu (fyrir þá sem ekki vita: ég starfa hjá Hafnarfjarðarbæ sem forstöðumaður félagsmiðstöðvarinnar Versins) er ég að föndra við að læra kennslufræði til kennsluréttinda, kláraði 15 einingar síðasta vetur og stefni að því að klára aðrar 15 í vetur og útskrifast með kennararéttindi næsta sumar. Í náminu er ég þessa dagana er ég að vinna við hópaverkefni sem þarf að skila í síðasta lagi 6. desember og síðan er próf laugardaginn 11. desember. Þá er ég líka að bjástra við verkefni sem tengjast námskeiði í Upplýsingatækni, þ.á.m. er þetta blogg!!

Já þetta blogg - ég náttúrúlega þvingaður til að setja það upp - en er að komast að því að það er ágætt að eiga smá horn til að koma pælingum sínum á framfæri (kíkið líka á heimasíðuna mína www.hi.is/~olafuro, á soldið í land ennþá en lofar góðu). Þegar ég byrjaði að blogga setti ég mér ákveðinn ramma fyrir þessa bloggsíðu, það er jú nauðsynlegt að setja sér einhver mörk í öllum verkefnum. Ég ákvað að á blogginu myndi ég bara tala um hluti sem tengdust tónlist og minni eigin tónlistarsköpun á einhvern hátt. Allt í einu datt það í kollinn á mér að kannski væru umsjónarmenn námskeiðsins í upplýsingatækninni að óska eftir því að maður héldi úti bloggi sem tengist náminu. Það væri vettvangur fyrir vangaveltur og fullyrðingar tengdum upplýsingatækni og kennlsufræði. Ef það er pælingin hjá þeim þá verð ég að valda þeim vonbrigðum. Ég hef tekið ákvörðun um að ritstjórnarstefnu þessarar vefsíðu og henni verður ekki breytt!

Til að svíkja ekki þá stefnu að þetta blogg eigi að snúast um tónilst er rétt að minnast á að það verður Aftan festival á Paddy's í Keflavík miðvikudaginn 1. desember n.k. Fyrsta Aftan festivalið sem er haldið utan Sandgerðis. En nánar um það síðar.

Á heimavelli á laugardaginn

2004-11-24T22:55:00.000Z

Ég og Hlynur þreytum frumraun okkar á "heimavelli" á laugardaginn (27. nóvember 2004), en þá spilum við á Mamma mía í Sandgerði. Það er frítt inn til kl. 01:00, en eftir það ætlar Toni vert að rukka 500 kall inn. Verður örugglega mikið líf og fjör og væri gaman að sjá sem flesta kíkja við. Kjörið, sama hvort maður er kennari nýkominn úr verkfalli eða nemi á leið í próf, að létta aðeins lundina yfir krús og taka lagið með okkur.

Sjáumst á laugardaginn (vonandi). ....og endilega látið þetta berast ;)

Úlfhamssaga

2004-11-14T13:18:00.000Z

Ég átti einstaka stund í gærkvöldi. Við Katrín skellum okkur í Hafnarfjarðarleikhúsið og sáum Úlfhamssögu - og þvílík upplifun. Frábær uppsetning á gömlu íslensku ævintýri sem varðveittist í munnmælasögum og rýmum. Á heimasíðu Stofnunar Árna Magnússonar (www.am.hi.is) er að finna eftirfarandi:

Úlfhams saga segir frá Hálfdani vargstakki Gautakonungi og Úlfhami syni hans og átökum þeirra feðga við menn og vættir. Sagan er varðveitt í gömlum rímum, auk þriggja lausamálgerða frá 17., 18. og 19. öld, sem allar byggja beint eða óbeint, á efni rímnanna. Rímurnar hafa ýmist verið nefndar Úlfhams rímur eða Vargstökur.

Ég segir bara - Hringadróttinssaga hvað - þetta var ekki síður mögnuð upplifun - tilfinningar, ævintýri, hasar, átök, ástir og hatur. Leikararnir stóðu sig frábærlega (gaman að sjá Suðurnejsamenn þar á meðal), sérstaklega Ragnheiður Steindórsdóttir sem var mögnuð sem Hildur, drottningin illa. En það er Eivör Pálsdóttir sem fullkomnar þessa sýningu. Hún sér um tónlistina, syngur, spilar á trommur og gítara, bæði rafmagnaða og acoustíska. Þvílík rödd, þvílíkur tónlistarmaður. Ég var bergnuminn í lok sýningarinnar. Mig langaði standa upp og hrópa húrra, en var svo lamaður af hrifningu að ég rétt hafði mátt til að klappa. Leikstjórinn María Ellingsen hefur sannarlega sett upp meistarastykki!

Bræðraspjall

2004-11-13T14:08:00.000Z

Matti bróðir kíkti til mín og Katrínar í kaffi og smá konna í gærkvöldi. Eins og svo oft hjá okkur bræðrunum gleymdum við okkur í spjalli um tónlist. Að sjálfsögðu sáu listamenn í fremstu röð um að flytja okkur tónlist á meðan við ræddum málin og má sem dæmi nefna Elliott Smith, Gilberto Gil, Harry Connick jr., Bjarni Tryggva, Jimi Tenor og Dave Matthews, ekki amaleg blanda þarna á ferðinni. Matti var að sjálfsögðu að tékka á nýja gítarnum mínum og líkaði vel! Matti sagði mér frá næstu verkefnum í kringum Aftan hópinn - verður töluvert mikið að gera næstu vikurnar:
*Fimmtudagurinn 25. nóvember - Aftan festival á Paddy's í Keflavík
*Sunnudagurinn 5. desember - listamenn úr Aftan festival-hópnum koma fram á opnun listsýningar í Nýrri vídd í Sandgerði.
*Föstudagurinn 10 . desember - Aftan festival á Mamma Mía í Sandgerði
Síðan verðum við bræðurnir að spila á hátíð hjá eldri borgurum í Sandgerði einhvern tíman í desember og þá kemur til greina að það verði Aftan-jólahátíð á Mamma mía nálægt jólunum.

Þannig að - verður nóg að gera hjá manni í tónlist næstu vikurnar (ofan á þetta bætast nefnilega bókanir sem eru komnar hjá mér og Hlyni).

Jólin koma snemma í ár

2004-11-13T10:15:00.000Z

Jólin koma snemma hjá mér í ár :)
Á fimmtudaginn fékk ég loks nýja (gamla) gítarinn minn í hendurnar. Gripur sem ég pantaði af eBay - kemur til mín frá West Babylon á Long Island. Þetta er Giannini gítar, sem er framleiddur í Sao Paulo í Brasilíu í apríl 1969. Hann er því 35 ára gamall! Er lítill klassískur gítar, með alveg yndislegt "sound". Það sést svo sannarlega á honum hvað hann er gamall og það gerir hann einmitt svo sjarmerandi. Það má segja að hann sé fallega ljótur :) Annars getið þið bara kíkt á þessa slóð til að sjá myndir af gripnum :)
http://cgi.ebay.com/ws/eBayISAPI.dll?ViewItem&rd=1&item=3747901126&ssPageName=STRK:MEWN:IT

Flott kvöld á Paddy's

2004-11-09T01:25:00.000Z

Við Hlynur spiluðum í fyrsta skipti opinberlega saman síðasta fimmtudag á Paddy's í Keflavík. Þetta átti víst að vera kvöld á vegum F.S., en fæstir gestanna voru þaðan!?!
Það gekk bara vel hjá okkur - fín mæting og ágæt stemning. Gaman að spila á þessum stað.
Mér brá samt aðeins. Þegar ég mætti að stilla upp um kvöldmatarleytið (og þá helv... syfjaður) hélt ég að við myndum byrja að spila milli kl. 22:00 og 23:00 og yrðum búnir um eitt leytið. Nei, annað kom í ljós. Við byrjuðum jú að spila fljótlega upp úr kl. 23:00, en hættum ekki kl. 01:00, heldur tókum þá pásu og byrjuðum aftur kl. hálf tvö og spiluðum til þrjú. Mikið var ég þreyttur þegar ég vaknaði á föstudagsmorguninn. Greinilegt að það er langt síðan ég var á ferðinni á skemmtistað á fimmtudagskvöldi síðast.
Martininn minn stóð fyrir sínu - voru nýjir þykkir og sterkir GHS-strengir í honum. Hljómaði vel (er reyndar soldið bjartur - þarf að finna lausn á því), var frábært að spila á hann og allir strengir heilir allt kvöldið ;-)
Við Hlynur erum bókaðir næst á Mamma Mía í Sandgerði laugardaginn 4. desember og síðan aftur á Paddy's í Keflavík 17. og 18. des. sem er helgin fyrir jól. Ef þið vitið um verkefni handa okkur sendið mér línu á otolafsson@hotmail.com
Annars var að detta inn hugmynd að nafni fyrir okkur: "Hobbitarnir"
Hvernig lýst ykkur á???

Kominn inn!!!!

2004-11-07T21:16:00.000Z

Vá - ég var farinn að halda að þessi bloggsíða væri mér að eilífu glötuð. Eins og sést er töluvert síðan ég setti fyrsta póstinn hér inn. Í þetta sinn er það ekki letinni að kenna að ég sé ekki búinn að setja fleiri pósta á síðuna - heldur að ég tíndi lykilorðinu!!!!! En nú er s.s. komið nýtt lykilorð sem ég geymi á vísum stað ;-) (ég vona samt að það verði ekki eins og hjá mömmu - þegar hún setti hluti á vísan stað - var nánast öruggt að nokkrum vikum seinna hafði gleymst hvað þessi vísi staður var)

Þangað til næst...

Nýtt blogg í gang

2004-09-24T06:47:00.000Z

Það koma að endingu að því að maður skellti sér í netbransan með öllum hinum, komið blogg í loftið. Það þurfti náttúrulega eitthvað til að ýta manni af stað og það sem dugði á mig var að ég þarf að halda úti bloggsíðu í tengslum við áfanga sem ég er í . Þannig að gjörið svo vel - bloggið er komið af stað.