Tvær kirkjur

Í fór í tvær kirkjur í dag og ég var að koma inn í þær báðar í fyrsta sinn á æfinni. Klukkan tíu í morgun vorum við Hlynur mættir í Kirkjuvogskirkju í Höfnum þar sem við fluttum tvö lög á sérstakri menningaruppákomu. Það tók aðeins á að vera ferskur svona á sunnudagsmorgni, sérstaklega þar sem við vorum að spila í fimmtugsafmæli í Njarðvík kvöldinu áður. En stundin var falleg og sérstök.

Sex klukkutímum síðar var ég mættur í Útskálakirkju í Garði í þetta sinn með allri fjölskyldunni á aðra menningarsamkomu. Nú var ég í hlutverki áhorfendans en Eivör Pálsdóttir sá um tónlistarflutninginn. Það hafa líklega verið um tíu sinnum fleiri áhorfendur í Garðinum en í Höfnunum, enda aðeins þekktari tónlistarmaður á ferðinni þar ... og vá hvað hún Eivör nær mér í hvert einasta skipti sem ég sé hana spila. Hún ræður yfir einhverjum göldrum sem valda því að tónlistin hennar nær inn fyrir allt hjá mér og beint inn í kviku tilfinninganna. Stundum er ein rödd og einn gítar allt sem þarf til að taka heilan sal fullan af fólki á flug með sér.

Eftir situr minning um góðan dag sem ég eyddi með því fólki sem ég elska mest. Tveir tónleikar, tvö hlutverk, tveir hugarheimar, tvö þorp, tvær kirkjur.

Nýtt er gamalt og gamalt er nýtt

Sá söngkonu í sjónvarpinu í kvöld. Hún heitir Ane Brun og er að spila á Airwaves núna um helgina og ég held að hún sé sænsk. Verð að segja að hún er bara nokkuð góð, stóð þarna ein og spilaði á kassagítarinn sinn og söng frekar rólegt og hugljúft lag. Hugtakið "krútttónlist" læddist í huga mér. Íslensku tónlistarkonurnar Ólöf Arnalds, Lay Low og jafvel Emilíana Torrini hafa búið tónlist í svipuðum stíl og einhverjir myndu vilja benda á Sigurós eða múm.

En ég hugsaði aftar. Ein af mínum uppáhaldsplötum kom út árið 1994 og er með annari sænskri tónlistarkonu sem heitir Stina Nordenstam. Ég er ekki nógu mikill krúttfræðingur, en ég held að ég geti alveg haldið því fram að hún sé svolítil mamma krútttónlistarinnar. Eflaust er líka hægt að finna fleiri listamenn sem væri hægt að eigna þessa tónlistarstefnu og jafnvel eldri. En það er ekki aðalmálið hér heldur það að tónlist er bundinn í tíma en er samt tímalaus. Tónlist er alltaf sköpuð í einhverju samhengi en getur fengið sitt eigið líf sem er óháð rúmi og tíma. Þannig virka töfrar tónlistar Stinu Nordenstam jafn vel í dag og fyrir 14 árum og á jafnvel betri samleið með áberandi tónlist í dag en því sem var að gerast um miðjan 10. áratug síðustu aldar. Það sem mestu skiptir eru þeir töfrar að tónlist skilja eftir sig og áhrifin sem hún getur haft eru langt umfram það sem ímyndunarafl skapandans getur spáð fyrir um.

En aðeins um hana Stinu. Hún verður fertug á næsta ári, er fædd í Stokkhólmi og er líklega frekar skrýtin skrúfa. Platan And She Closed Her Eyes sem kom út árið 1994 var önnur sólóplatan hennar og þykir hennar besta. Mér finnst þessi plata vera tímalaust meistarastykki sem skapar ákveðna stemningu eða andrúmsloft sem heldur manni hugföngnum frá upphafi til enda. Mér skilsta að Stina Nordenstam sé ekki kona margmennis, forðist að halda tónleika og vill fá að fara eigin leiðir. Það hefur kannski komið í veg fyrir það að hún sé stærra nafn í tónlistarheiminum en raun ber vitni. Ef ég þyrfti að skera plötusafnið mitt niður í 10 titla yrði platan hennar Stinu frá 1994 ein af þeim sem ég myndi halda eftir. Leyfi ykkur að njóta með mér með því að hafa hér með eitt lag af plötunni. Ef ykkur líkar þetta þá er aldrei að vita nema það sé hægt að finna plötuna á góðum prís á einhverjum plötumarkaði, þannig fann ég mitt eintak.

Stina Nordenstam - Little Star