Stundum verða hlutir annað en þeim er ætlað í upphafi

Ég efast um að Halli Valli og félagar í Ælu hafi ætlað sér að gera barnaplötu. Ég hef verið að renna plötunni þeirra soldið í gegn hérna heima og aðrir fjölskyldumeðlimir ekki komist hjá því að hlusta með mér. Nú er svo komið að síðasta lagið á plötunni (sem ég veit ekki enn heitið á) er orðið uppáhaldslagið hjá Júlíusi Viggó syni mínum (sem verður 5 ára í næstu viku) og hann syngur “dabb da dó” í tíma og ótíma. Hann vill fá að heyra lagið aftur og aftur og er búin að láta vini sína hlusta líka og þeir eru farnir að syngja og dansa með. Það er nefnilega svo merkilegt við tónlist (og alla list) að þegar listamaðurinn er búinn að gefa verkið út og sleppa af því hendinni eignast það eigið líf. Tónlistamaðurinn getur reynt að hafa áhrif á það hvaða örlög verkið fær, en í raun flýgur það á sínum eigin vængjum. Menn geta haldið að þeir séu að búa til meistarastykkið, en enginn vill hlusta og því deyr verkið. Eða þá að þeir asnast til að taka upp lókal brandara sem óvart eignast sjálfstætt líf (sbr. að Standpínulagið er spilað í partíum um allt land, en fáir vita hver höfundurinn Smári er). Eða jafnvel að menn taka upp pönkplötu og enda á toppnum á vinsældarlistum barnanna. Stundum verða hlutir nefnilega annað en þeim er ætlað í upphafi.

(S)Æla

Fékk í hendurnar vinnueintak af fyrstu plötu Ælu (sem er ekki enn komin út). Halli Valli læddi því á mig með ósk um að ég gerði tillögu að fyrstu "smáskífunni". Eftir eitt rennsli lagði ég til að það yrði lagið "Pirringur". Eftir að hafa hlustað aðeins betur á lögin 15 komst ég þó á þá skoðun að "Magnaralagið" væri betra til sigra hug og hjörtu útvarpsmanna. Annars er uppáhaldslagið mitt þessa dagana síðasta lagið á plötunni, en ég veit því miður ekki hvað það heitir (hentar þó líklega illa til útvarpsspilunar). Einfaldlega snillarsmíði þetta lag, frumlegt og grípandi og þróast í óvæntar áttir. Maður vill heyra það aftur og aftur.

Mér finnst þetta frábært verk hjá Ælu. Örugglega einn af bestu frumburðum íslenskrar hljómsveitar frá upphafi og það þarf snilldar snilldarverk til að koma í veg fyrir að þetta sé plata ársins. Hún er kröftug, sándar vel, grípandi og frumleg. Trúi ekki öðru en að einhver útgefndinn taki sénsinn á að gefa verkið út því hér er efni sem gæti sigrað heiminn. Segi bara við Halla Valla og félaga, drífið í að koma plötunni út svo fleiri en vinir og vandamenn geti notið.

Síðan verð ég að segja að ég er stoltur að vera hluti af þeim frábæra hópi sem stendur að baki einstaklega líflegu tónlistarlífi á Suðurnesjum. Það eru frábærir hlutir að gerast í hverju horni og þó svo að krafturinn og frumleikinn sé einkennandi eru allir að gera hlutina með sínum hætti. Ég man ekki eftir annari eins grósku, krafti og fjölbreytileika (dæmi: Matti Óla og Æla, ólíkt en samt hluti af sömu tónlistarklíkunni) í tónlistinni hér á Suðurnesjum. Frábært.