Rokkið rúl(l)ar

Það er skrítið hvernig tónlistarsmekkurinn getur gengið í bylgjum, eitt tímabilið er maður allur í einni tegund tónlistar og það næsta er maður að hlusta á eitthvað allt annað. Þessa dagana er ég t.d. alveg einstaklega móttækilegur fyrir rokktónlist og næ einhvern veginn að heyra góða rokkslagara í hverju horni, bæði gamla og nýja. Það eru einhverjir töfrar sem felast í góðu rokklagi, eitthvað sem gerist sem veldur því að það verður ódauðlegt. Það er ákaflega erfitt að skilgreina hvað þetta eitthvað er, hvort sem það er sánd, söngur, spilamennska eða eitthvað annað. Þessi lög verða óháð tíma og rúmi, verða klassísk. Sumir listamenn hafa lag á því að hitta þennan nagla oftar en aðrir (The Beatles, Led Zeppelin, Soundgarden, Faith No More osfr.) en aðrir hitta hann bara einu sinni og lenda jafnvel í því að allir þekkja tónlistina en enginn fólkið sem stendur þar að baki. Og nánast allir tónlistarmenn lenda í því að missa það, þeir ná ekki að endurtaka töfrana (dæmi: Black Crowes - frábærar 3 plötur en svo kom "Three Snakes and One Charm" sem kveikti fáa neista). Við eigum að vera þakklát þeim sama hafa vit á því að hætta á toppnum og bjarga okkur frá pínlegum tilraunum til að endurvekja gamla strauma (því miður eru allt of margir listamenn sem þekkja ekki sinn vitjunartíma eins og t.d. Red Hot Chili Peppers, Pearl Jam, U2 og fleiri og fleiri).

Eitt af því sem gerir rokkið svo skemmtilegt er að maður getur notið þess gamla og góða samhliða því sem maður kynnist nýrri snilld. Þessa dagana eru t.d. ný lög með Queens of the Stone Age, Garbage, Wheezer og meira að segja Limp Bizkit að ná til mín (var að hlusta á plötuna "Songs of the Deaf" með QOTSA og fannst ég allt í einu heyra einhverja takta sem ég kannaðist við, einhverja Seattle-strauma - rannsakaði málið og komst að því að Mark Lannegan er meðlimur í bandinu, en hann var söngvarinn í Screaming Trees, hljómsveit sem skildi eftir sig nokkra klassíska slagara). Mesta snilldin er þó nýja lagið með System of a Down (veit ekki hvað lagið heitir). Það er eins og góður túr með rússibana - langt og flókið, grípur mann strax á fyrstu sekúndunum og heldur manni föngnum fram í síðustu tóna. Þetta lag er einhvern veginn allt: hratt og hægt, truflað rokk og grípandi popp, tryllt öskur og ljúfar laglínur, hrærigrautur sem á einhvern undarlegan máta gengur fullkomlega upp. Síðan hef ég verið að heyra gamla snilld inn á milli líka eins og "Rusty Cage" með Soundgarden og "I wanna be your doll" með New York Dolls (stílistinn hans Slash tekur greinilega mikið mið að útlitinu sem var í gangi hjá þeirri sveit), "Immigrant Song" með Led Zeppelin, "Black" með Pearl Jam, "Remedy" með Black Crowes og svona væri hægt að halda endalaust áfram.

Rokkið er í loftinu, gamalt og nýtt og einhvern veginn er alltaf einhver einhversstaðar að búa til eitthvað ferskt. Þegar maður heldur að öll sund séu lokuð og meðalmennskan, ófrumlegheitin og leiðindin hafi náð öllum völdum í rokkinu kemur eitthvað nýtt, lagið sem endurnýjar þá trú að rokkið geti verið eilíft og að eilífu ferskt.