Frá Hesteyri til Jótlands, með viðkomu víða

Hobbitarnir eru á leiðinni í sumarfrí. Síðasta spilamennskan er á Paddy's í Keflavík helgina 27. og 28. maí, bæði föstudag og laugardag. Nokkrum dögum seinna verð ég kominn um borð í Norrænu með Katrínu og Júlíusi á leið til sumardvalar í Danaveldi. Ég kem aftur til landsins kalda um miðjan ágúst og má búast við að Hobbitarnir verði komnir á ferðina aftur fljótlega upp úr því.

Annars verða þessir dagar áður en ég fer út nokkuð stífir. Í fyrsta lagi verð ég að halda áfram að vinna í Skeiðflöt, þar eru nóg verkefni eftir. Vonandi náum við að gera klárt fyrir hitalögn áður en við förum út. Síðan þarf að klára síðustu upptökur og mix á plötunni hans Matta. Þá má ekki gleyma því að við þurfum að flytja búslóðina okkar í skúrinn á Skeiðflöt og afhenda íbúðina í Blokkinni til nýs eiganda. Þurfum líka að gera okkur klár í langferð til Danmerkur. Þá er nokkuð stíf vika framundan hjá mér í vinnunni, er að vinna í tengslum við vinarbæjarmót í Hafnarfirði. Ofan á þetta allt saman bætist spilamennskan á Paddy's. Þriðjudaginn 31. maí verður loks lagt af stað í langferð til Jótlands, með fótboltastoppi í Ólafsvík. Það verður líklega þreyttur maður sem leggst í koju í Norrænu.

Annars var þessi helgi sem er nú að líða nokkuð merkileg. Fór með Katrínu á ársfund Íþrótta-, æskulýðs- og tómstundafulltrúa á Ísafirði. Þar sem ég er fyrrverandi í þeim hópi varð ég þess heiðurs aðnjótandi að hljóta gullmerki félagsins, mér þykir vænt um það. Annars fórum við aðallega vestur til að kveðja Björn Helgason og Mæju konu hans, en Bjössi hættir sökum aldurs um næstu mánaðarmót eftir hátt í þriggja áratuga starf. Þau hjón eru alveg einstök, hlý og einlæg og maður er einstaklega heppinn að fá að kynnast svo yndislegu fólki. Rúsínan í pylsuendanum var ferð yfir til Hesteyrar (þeir sem ekki vita hvar Hesteyri er þurfa að fletta í landabréfabókum) á laugardaginn. Frábært að fá tækifæri til að fara á slíkan stað.

Snilldin leynist víða

Var að rúlla Reykjanesbrautina heim seint á föstudagskvöldi og var með opið fyrir útvarpið þar sem Rás 2 flæddi um rafrásir undir styrkri stjórn Freys Eyjólfssonar. Það sem ég heyrði sannfærði mig um það snilldin leynis víða. Fyrst var B-hliðin á Abbey Road Bítlanna spiluð í heild sinni, vá! Hvað er hægt að segja, þessir strákar frá Liverpool skilgreindu hugtakið snilld. Síðan kom Dolly Parton með "9 to 5". Önnur snilld, frábærlega sungið og spilað lag. Hið fullkomna popplag með frábærum texta. Synd að Dolly litla sé aðallega þekkt fyrir brjóstin sín, því þó þau séu stór eru þau ekki stærri en tónlistarhæfileikarnir hennar. Síðan kom þriðja snilldin þegar Skítarmórall flutti "Farin" eftir Einar Bárðarson. Nú halda einhverjir að ég hafi misst það, en ég held ekki. Þetta er fullkomið íslenskt sumarpopp, fínt lag sem er vel flutt og smekklega (t.d. mjög snyrtilegt gítarsóló - ekki of mikið og ekki of lítið). Einhvern veginn eru þeir ekkert að pressa sig við hlutina, bara rennur af sjálfu sér. Á hverju sumri eru gefin út tugir laga sem eiga að verða "hittari" ársins, en þau komast fá með tærnar þar sem "Farin" er með hælanna.

Fjórða og síðast snilldin er náttúrulega Rás 2, hvar annars staðar hefði ég getað heyrt í Bítlunum, Dolly Parton og Skítamóral á sama hálftímanum?

Rokkið rúl(l)ar

Það er skrítið hvernig tónlistarsmekkurinn getur gengið í bylgjum, eitt tímabilið er maður allur í einni tegund tónlistar og það næsta er maður að hlusta á eitthvað allt annað. Þessa dagana er ég t.d. alveg einstaklega móttækilegur fyrir rokktónlist og næ einhvern veginn að heyra góða rokkslagara í hverju horni, bæði gamla og nýja. Það eru einhverjir töfrar sem felast í góðu rokklagi, eitthvað sem gerist sem veldur því að það verður ódauðlegt. Það er ákaflega erfitt að skilgreina hvað þetta eitthvað er, hvort sem það er sánd, söngur, spilamennska eða eitthvað annað. Þessi lög verða óháð tíma og rúmi, verða klassísk. Sumir listamenn hafa lag á því að hitta þennan nagla oftar en aðrir (The Beatles, Led Zeppelin, Soundgarden, Faith No More osfr.) en aðrir hitta hann bara einu sinni og lenda jafnvel í því að allir þekkja tónlistina en enginn fólkið sem stendur þar að baki. Og nánast allir tónlistarmenn lenda í því að missa það, þeir ná ekki að endurtaka töfrana (dæmi: Black Crowes - frábærar 3 plötur en svo kom "Three Snakes and One Charm" sem kveikti fáa neista). Við eigum að vera þakklát þeim sama hafa vit á því að hætta á toppnum og bjarga okkur frá pínlegum tilraunum til að endurvekja gamla strauma (því miður eru allt of margir listamenn sem þekkja ekki sinn vitjunartíma eins og t.d. Red Hot Chili Peppers, Pearl Jam, U2 og fleiri og fleiri).

Eitt af því sem gerir rokkið svo skemmtilegt er að maður getur notið þess gamla og góða samhliða því sem maður kynnist nýrri snilld. Þessa dagana eru t.d. ný lög með Queens of the Stone Age, Garbage, Wheezer og meira að segja Limp Bizkit að ná til mín (var að hlusta á plötuna "Songs of the Deaf" með QOTSA og fannst ég allt í einu heyra einhverja takta sem ég kannaðist við, einhverja Seattle-strauma - rannsakaði málið og komst að því að Mark Lannegan er meðlimur í bandinu, en hann var söngvarinn í Screaming Trees, hljómsveit sem skildi eftir sig nokkra klassíska slagara). Mesta snilldin er þó nýja lagið með System of a Down (veit ekki hvað lagið heitir). Það er eins og góður túr með rússibana - langt og flókið, grípur mann strax á fyrstu sekúndunum og heldur manni föngnum fram í síðustu tóna. Þetta lag er einhvern veginn allt: hratt og hægt, truflað rokk og grípandi popp, tryllt öskur og ljúfar laglínur, hrærigrautur sem á einhvern undarlegan máta gengur fullkomlega upp. Síðan hef ég verið að heyra gamla snilld inn á milli líka eins og "Rusty Cage" með Soundgarden og "I wanna be your doll" með New York Dolls (stílistinn hans Slash tekur greinilega mikið mið að útlitinu sem var í gangi hjá þeirri sveit), "Immigrant Song" með Led Zeppelin, "Black" með Pearl Jam, "Remedy" með Black Crowes og svona væri hægt að halda endalaust áfram.

Rokkið er í loftinu, gamalt og nýtt og einhvern veginn er alltaf einhver einhversstaðar að búa til eitthvað ferskt. Þegar maður heldur að öll sund séu lokuð og meðalmennskan, ófrumlegheitin og leiðindin hafi náð öllum völdum í rokkinu kemur eitthvað nýtt, lagið sem endurnýjar þá trú að rokkið geti verið eilíft og að eilífu ferskt.

Hobbitarnir hoppa og skoppa út um grænar grundir

Það er nú kominn tími til að segja fréttir af Hobbitunum hérna á síðunni. Þeir félagarnir hafa haft nóg að gera að undanförnu og áttu t.d. bara eina fríhelgi í apríl. Maí byrjar með sömu látunum. Um síðustu helgi voru Hobbitarnir að spila á Paddy's í Keflavík og náðu þessari líka flottu stemmningu, sérstaklega á laugardagskvöldinu. Þá var fólk farið að dansa upp á borðum, sveifla sér í loftinu og ég veit ekki hvað.

Og þessa helgina á að halda áfram að gleðja fólk. Á föstudagskvöldið er spilað á heimavelli, en þá ætla Hobbitarnir að spila á Mamma mía í Sandgerði. Það verður forvitnilegt að sjá hvort Sandgerðingar mæti nú ekki til að sjá sína menn að verki, eða hvort það sannist að upphefðin komi að utan. Óli Viggó verður með bjórkvöld og eflaust verður fullt af fólki komið í góðan gír þegar Hobbitarnir hefja upp raustina þegar líður að miðnætti.

Á laugardagskvöldið munu Hobbitarnir síðan spila í Höfuðborginni í fyrsta skipti þegar þeir sjá um fjörið í Holtakránni. Sú krá er í Grafarholtinu, sem er nýjasta hverfið í borginni, og er víst voðalega flott. Vertinn þar er enginn byrjandi, því það er enginn annar en sjálfur Stefán Sigurðsson, Stebbi á Vitanum. Það verður því Sandgerðingastemmning í borginni á laugardaginn. Það verður að vísu í nógu að snúast hjá mér á laugardagskvöldið sem byrjar á því að ég rúlla í Reykjavík til að stilla upp á Holtakránni. Þegar græjurnar eru komnar upp bruna ég svo til baka til að vera uppoðshaldari í búningauppboði á herrakvöldi Reynis í Samkomuhúsinu í Sandgerði. Þar má ég þó ekki stoppa lengi, því ég verð að vera kominn aftur á Holtakránna upp úr kl. 11:00 til að byrja spila þar. Þannig að það er nóg að gera hjá Hobbitum þessa helgina.

En fyrst ég er að tala um búningauppboð hjá Reyni..... ég fékk að kíkja um daginn á nýja búninga Reynisliðsins. Hummelbúningar sem eru klassískir og einfaldir. Sparisjóðurinn í Keflavík er orðinn aðal styrktaraðilinn og er með auglýsingu framan á búningunum (Tros og Nesprýði að aftan). Vel valið hjá stjórninni - flottir búningar.